Κατηγορία: Ablebook

Ο προσβάσιμος, χωρίς εμπόδια όροφος του καφέ είναι κατάμεστος από ρομποτικό προσωπικό

Ο Kentaro Yoshifuji, χρειάστηκε να νοσηλευτεί πολλές φορές και για μεγάλα χρονικά διαστήματα, όταν ήταν μαθητής και δεν μπορούσε να πάει στο σχολείο.

Η εμπειρία αυτή τον ενέπνευσε να σπουδάσει ρομποτική και «να χρησιμοποιήσει την τεχνολογία για να διευκολύνει τη ζωή των ανθρώπων που δεν ήταν σε θέση να συμμετέχουν με φυσική παρουσία είτε στην εργασία είτε στην κοινωνική ζωή .

Έτσι, με την βοήθεια του crowdfunding και χορηγίες, δημιούργησε το Dawn Avatar Robot Café, μια Ιαπωνική επιχείρηση που δείχνει ότι τα ρομπότ δεν μας κλέβουν απαραιτήτως τις δουλειές, αλλά αντιθέτως μπορεί να βοηθήσουν στην δημιουργία χώρων εργασίας χωρίς αποκλεισμούς.

Η εικόνα στο Dawn είναι η εξής:

Ο προσβάσιμος, χωρίς εμπόδια όροφος του καφέ είναι κατάμεστος από ρομποτικό προσωπικό. Υπάρχει ένα ρομπότ που υποδέχεται τους πελάτες  , ένα για να τους βοηθήσει να βρουν θέση, και ένα άλλο για που τους προτείνει τις καθημερινές σπεσιαλιτέ και παίρνει τις παραγγελίες.Επίσης υπάρχει ο δημοφιλής Tele-Barista, ένας ανθρωποειδές «μάστερ» του καφέ που θα φροντίσει για τον pumpkin spice latte στο μπαρ.

Ωστόσο, η αμηχανία του να ζητήσεις από ένα ρομπότ να πάρει την παραγγελία προσπερνιέται, καθώς οι θαμώνες γνωρίζουν ότι είναι η ανθρώπινη πλευρά που κάνει το Dawn ξεχωριστό.

Τα ανθρωποειδή OriHime και OriHime-D ύψους 120 εκατοστών χρησιμεύουν ως άβαταρ για τους εργαζόμενους που τα χειρίζονται εξ αποστάσεως – αυτοί είναι εκείνοι που αλληλεπιδρούν με τους πελάτες, προτείνουν είδη από το μενού και φροντίζουν ώστε ο καφές σας να είναι ακριβώς όπως σας αρέσει.

Η επιχείρηση απασχολεί άτομα με αναπηρία για να ελέγχουν τα ρομπότ , δημιουργώντας θέσεις εργασίας χωρίς αποκλεισμούς για όσους δεν μπορούν να βγουν από τα σπίτια τους ή είναι, σε πολλές περιπτώσεις, κατάκοιτοι.

Οι εργαζόμενοι μπορούν να χρησιμοποιήσουν ένα ποντίκι, ένα iPad ή ακόμη τηλεχειριστήριο που ελέγχεται από τα μάτια για να ελέγξουν τα ρομπότ από την αναπηρική καρέκλα ή ένα κρεβάτι.

Σύμφωνα με το υπουργείο Υγείας της Ιαπωνίας, πάνω από το 7% του πληθυσμού ζει με αναπηρία.

Μάλιστα, τα περισσότερα από τα ανθρωποειδή φέρουν iPad, ώστε οι πελάτες να μπορούν να γνωρίσουν το άτομο που τα κατευθύνει

Να σημειωθεί ότι ο Yoshifuji, το 2012, κέρδισε το βραβείο Human Power Award. το  “OriHime”, το πρώτο ρομπότ με άβαταρ για την καταπολέμηση της μοναξιάς.

Πηγή: naftemporiki.gr

Η Infocredit Group είναι ενθουσιασμένη να ανακοινώσει την αναγνώρισή της στα Cyprus Responsible Business Awards 2023, που διοργανώθηκαν από την Boussias. Η εταιρεία εξασφάλισε περήφανα το διακεκριμένο Χρυσό βραβείο. Η τελετή απονομής των βραβείων πραγματοποιήθηκε χθες στο Galu Seaside στη Λάρνακα.

Τα Cyprus Responsible Business Awards 2023 αναγνωρίζουν και επιβραβεύουν τις καλύτερες πρακτικές στην υποστήριξη της κοινωνίας. Η συνεχής υποστήριξη της Infocredit Group προς την Ablebook έπαιξε καθοριστικό ρόλο σε αυτή την επιτυχία. Η Infocredit Group κέρδισε το Χρυσό βραβείο στην κατηγορία “Κοινωνία”, υπογραμμίζοντας τη σταθερή της δέσμευση στην κοινωνική ευθύνη και την υποστήριξη της κοινότητας.

Ο Θεόδωρος Κρίγκου, Διευθύνων Σύμβουλος της Infocredit Group, σχολίασε για το βραβείο: “Είμαστε τιμημένοι που λαμβάνουμε αυτή την αναγνώριση, και αυτό το βραβείο είναι απόδειξη της δέσμευσής μας για κοινωνική ευθύνη. Θα συνεχίσουμε να υποστηρίζουμε πρωτοβουλίες όπως η Ablebook που έχουν θετικό αντίκτυπο στην κοινωνία μας. Προσκαλούμε επίσης άλλες εταιρείες να μας ενώσουν στην υποστήριξη αυτών των ζωτικών πρωτοβουλιών. Εργαζόμενοι μαζί, μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα πιο συμπεριληπτικό και υποστηρικτικό περιβάλλον για όλα τα μέλη της κοινότητάς μας.”

Ο Ανδρέας Βασιλείου, Συνιδρυτής & Διευθύνων Σύμβουλος στην Ablebook, εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του: “Οι μεγαλύτερες ευχαριστίες ανήκουν στην Infocredit Group και συγκεκριμένα στον Θεόδωρο Κρίγκου για την συνεχή του υποστήριξη. Ο Συμεών Στυλιανού, Σύμβουλος Μετασχηματισμού & Ποιότητας Δεδομένων στην Infocredit Group και Συνιδρυτής & Διευθυντής Επιχειρηματικής Ανάπτυξης στην Ablebook, δήλωσε επίσης ‘’Η υποστήριξη για άλλους ανθρώπους μας επέτρεψε να υλοποιήσουμε δράσεις που βελτιώνουν τη ζωή της κοινωνίας και των ανθρώπων με αναπηρίες. Οι πρωτοβουλίες μας συνέβαλαν στη δημιουργία ενός πιο συμπεριληπτικού περιβάλλοντος για όλους. Αυτό το βραβείο στέφει τις προσπάθειές μας και μας δίνει τη δύναμη να συνεχίσουμε την αποστολή μας. Σας ευχαριστούμε από τα βάθη της καρδιάς μας.’’

Η Infocredit Group παραμένει αφοσιωμένη στην καλλιέργεια μιας κουλτούρας κοινωνικής ευθύνης και ενθαρρύνει άλλους να συμβάλουν στην οικοδόμηση ενός καλύτερου μέλλοντος για όλους.

Της Μιράντας Λυσάνδρου

Ακόμα και ένα δεκάχρονο παιδί γνωρίζει ότι το πεζοδρόμιο είναι σύνθετη λέξη και προέρχεται από τις λέξεις πεζός και δρόμος. Πεζο-δρόμιο… Ο δρόμος του πεζού. Όχι των αυτοκινήτων, αλλιώς θα το λέγαμε χώρο στάθμευσης, όχι των ποδηλάτων, διαφορετικά θα ήταν ποδηλατόδρομος, όχι των σκούτερ, των σκουπιδοτενεκέδων, των δέντρων και άλλων εμποδίων. Είναι ο χώρος του πεζού. Του ανήκει δικαιωματικά. Και δεν έχει κανένας δικαίωμα να του κάνει κατάληψη.

Όλοι παρκάρουμε στα πεζοδρόμια. Ας το παραδεχτούμε. Χωρίς να αισθανόμαστε καν τύψεις. Όπου βεβαίως υπάρχουν και είναι λειτουργικά, είναι δηλαδή κατασκευασμένα με τις σωστές προδιαγραφές. Γιατί και οι τοπικές αρχές σφυρίζουν αδιάφορα. Καταλαβαίνεις ότι η δικαιολογία του σταθμεύω για ένα, δήθεν, λεπτό δεν στέκει. Ένα λεπτό εσύ, ένα λεπτό εγώ, και το πεζοδρόμιο είναι μονίμως κατειλημμένο. Αναγκάζοντας τους πεζούς, είτε είναι αρτιμελείς είτε άτομα με κινητικά προβλήματα, να κατέβουν στο δρόμο με κίνδυνο της σωματικής τους ακεραιότητας.

Η παρανομία στη χώρα μας σε σχέση με την κατάληψη των πεζοδρομίων κατάντησε νόρμα, με την ανοχή και την αδράνεια όλων ανεξαιρέτως, χωρίς δυστυχώς να υπάρχει κανείς για να άρει τα εμπόδια και να επιβάλει την τάξη.

Η εκπομπή Άλφα Ενημέρωση κατέγραψε καρέ καρέ τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν άτομα με κινητικά προβλήματα σε όλες τις πόλεις επειδή όλοι εμείς, χωρίς αιδώ, τους κόβουμε την πρόσβαση. Την πρόσβαση όχι μόνο σε ένα δρόμο, όχι μόνο σε ένα χώρο στάθμευσης αναπήρων, αλλά την πρόσβαση στην αυτονομία, στην κοινωνική ενσωμάτωση, στην ισοτιμία και χωρίς υπερβολή στο δικαίωμα της ζωής.

Οι συνάνθρωποί μας με σοβαρές αναπηρίες ανέρχονται σε 15 χιλιάδες. Συνολικά 145 χιλιάδες άνθρωποι στην Κύπρο αντιμετωπίζουν από ήπιες μέχρι σοβαρές αναπηρίες. Όλοι αυτοί δεν θέλουν ούτε λόγους παρηγοριάς, ούτε έχουν ανάγκη τον οίκτο μας. Έχουν ανάγκη τη διαμόρφωση ενός περιβάλλοντος χωρίς εμπόδια για να μπορούν να κυκλοφορήσουν αυτόνομα. Για να μπορούν να πάνε στη δουλειά τους χωρίς να κινδυνεύουν, για να συνοδεύσουν τα παιδιά τους στο σχολείο, για να πάνε για να φαγητό με τους φίλους τους χωρίς να νιώσουν διαφορετικοί. Η ισοτιμία είναι αναφαίρετο δικαίωμά τους η κατοχύρωση του οποίου δική μας ευθύνη.

Περισσότερα στο: https://www.alphanews.live/cyprus/horis-biosimi-kinitikotita-i-kypros-oyte-sto-periptero-den-mporo-na-pao

Η συντριπτική πλειοψηφία της Βουλής καταψήφισε πρόταση νόμου για αύξηση του εξωδίκου προστίμου για στάθμευση σε χώρους στάθμευσης οχημάτων για άτομα με αναπηρίες από μη δικαιούχα άτομα, από €300 που προβλέπεται σήμερα σε €500. Υπερ ψήφισαν 4 βουλευτές, 35 εναντίον, ενώ υπήρξε και μια αποχή. Τη σχετική πρόταση νόμου κατέθεσε ο Βουλευτής της ΕΔΕΚ Ανδρέας Αποστόλου.

Η πρόταση που καταψηφίστηκε προέβλεπε ακόμα σε περίπτωση επανάληψης του αδικήματος το πρόσωπο που παρανόμησε σε υπόκειται σε δίωξη, με πρόνοιες για ποινή φυλάκισης μέχρι ενός έτους ή/και χρηματική ποινή μέχρι €3.000 ευρώ.

Μιλώντας στην Ολομέλεια Βουλευτές σημείωσαν ότι το υφιστάμενο πρόστιμο είναι αρκούντως αποτρεπτικό, ενώ τονίστηκε η ανάγκη άλλων μέτρων πέραν των εξωδίκων για καλύτερη συμμόρφωση.

Ο εισηγητής της πρότασης Βουλευτής Ανδρέας Αποστόλου ανέφερε ότι δεν θεωρεί ότι ο ίδιος έχει περισσότερες ευαισθησίες από αυτούς που δεν υποστηρίζουν την πρόταση, ενώ σημείωσε ότι η πρότασή του στηρίχθηκε από όλους τους αρμόδιους φορείς που κλήθηκαν στην Επιτροπή Μεταφορών.

Εξέφρασε την άποψη ότι δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία για τη συγκεκριμένη παράβαση, αφού αυτοί που τη διαπράττουν είναι συνειδητά που δεν σταθμεύουν σε άλλο χώρο στάθμευσης.

Είπε, επίσης, ότι δεν θεωρεί ότι μόνο μέσα από την αύξηση των ποινών μπορεί να υπάρξει συμμόρφωση και τόνισε την ανάγκη για καλύτερη αστυνόμευση, ενσυναίσθηση και παιδεία γύρω από το θέμα. Χαιρέτισε, εξάλλου, την πρόθεση του Υπουργού Μεταφορών να φέρει νομοσχέδια το επόμενο χρονικό διάστημα για μέτρα όπως η ρυμούλκηση οχημάτων και η αφαίρεση πινακίδων. Πρόσθεσε ότι και ο ίδιος θα καταθέσει κι άλλες προτάσεις νόμου για άτομα με αναπηρίες σύντομα.

Υπέρ της πρότασης νόμου τάχθηκε και η Βουλευτής Αλεξάνδρα Ατταλίδου τονίζοντας τη σημασία του σεβασμού των χώρων στάθμευσης για ΑΜΕΑ, των οποίων όπως είπε η ανεξάρτητη διακίνηση είναι ζωτικής σημασίας. Τάχθηκε επίσης υπέρ επιπρόσθετων μέτρων, με εμπλοκή και της παιδείας, αλλά και πραγματοποίηση εκστρατειών.

Ο Βουλευτής του ΔΗΚΟ Χρίστος Ορφανίδης τάχθηκε εναντίον της αύξησης του εξώδικου προστίμου, αναφέροντας ότι πρόκειται για την αρχή μιας σειράς προτάσεων νόμου για αλλαγές στη νομοθεσία που προνοούν αυξήσεις για οδικές παραβάσεις.

Σημείωσε ότι αύξηση ενός προστίμου πρέπει να γίνεται όταν υπάρχει έξαρση της παραβατικότητας και στην προκειμένη περίπτωση υπήρξε μείωση κατά 60% στις καταγγελίες από το 2019.

Σημείωσε την ανάγκη οι ποινές να είναι αναλογικές, ενώ είπε ότι η επιβολή ενός τόσο υψηλού προστίμου μπορεί να είναι καταστροφική για κάποιες οικογένειες. Είπε επίσης ότι ο ίδιος εισηγήθηκε στον αρμόδιο Υπουργό ρυμούλκηση οχημάτων κάτι που, ωστόσο, ακόμα δεν υλοποιήθηκε. Παράλληλα χαρακτήρισε λαϊκισμό αναφορές που άκουσε σε ΜΜΕ ότι θα πρέπει στις ευρωεκλογές να ψηφιστούν μόνο αυτοί που τάσσονται υπέρ της πρότασης και ανέφερε ότι οι ευαισθησίες δεν είναι προσωπική υπόθεση.

Ο Βουλευτής του Κινήματος Οικολόγων – Συνεργασία Σταύρος Παπαδούρης ανέφερε ότι δεν θα ανεχτούν κάποιοι να επικαλούνται περισσότερες ευαισθησίες από οποιονδήποτε συνάδελφο. Σημείωσε ότι ήδη υπήρξε αύξηση ποινών για το θέμα δύο φορές και από €85 το πρόστιμο πήγε στα €300, ενώ στην πρώτη συνεδρία της αρμόδια Επιτροπή επί του θέματος τόσο η Νομική Υπηρεσία, όσο και η Αστυνομία και το Υπουργείο Μεταφορών, ανέφεραν ότι περαιτέρω αύξηση των ποινών δεν βοηθά πλέον.

Σημείωσε την ανάγκη και άλλων μέτρων όπως ρυμούλκηση οχημάτων, αφαίρεση πινακίδων και είπε ότι τόσο ο κ. Ορφανίδης όσο και ο ίδιος έκαναν αυτή την εισήγηση στον αρμόδιο Υπουργό, ο οποίος τους είπε ότι τώρα δεν μπορούν να προχωρήσουν με αυτά τα μέτρα. Σημείωσε, επίσης, ότι για έναν που έχει οικονομική ευχέρεια η αύξηση της ποινής δεν θα κάνει ιδιαίτερη διαφορά, όμως για ένα ευάλωτο νοικοκυριό δημιουργεί πρόβλημα επιβίωσης.

Ο Βουλευτής της ΔΗΠΑ- Συνεργασία Μαρίνος Μουσιούττας είπε ότι στην Επιτροπή Μεταφορών υπάρχουν ακόμα 8 προτάσεις, οι περισσότερες από τις οποίες προβλέπουν τη χαλάρωση των όποιων μέτρων υπάρχουν σήμερα. Ανέφερε ότι ο ίδιος με τροπολογία υπέβαλε μια μεσολαβητική πρόταση, να είναι η αύξηση του προστίμου €100 ευρώ την πρώτη φορά και €200 για δεύτερη παράβαση, ώστε να συγκεραστούν οι αντίθετες απόψεις. Παρόλα αυτά είπε ότι ακόμα και αν καταψηφιστεί η τροπολογία του θα ψηφίσει υπέρ της πρότασης νόμου. Σημειώνεται ότι η τροπολογία του κ. Μουσιούττα καταψηφίστηκε επίσης από την Ολομέλεια.

Ο Βουλευτής του ΔΗΚΟ Ζαχαρίας Κουλίας είπε ότι η Βουλή ψήφισε ήδη αυστηρή νομοθεσία για πρόστιμο €300. Επίσης τάχθηκε εναντίον των μεγάλων διοικητικών προστίμων και είπε ότι «το έχουμε παρακάνει για το θέμα» αυτό.

Ο Βουλευτής του ΑΚΕΛ Βαλεντίνος Φακοντής είπε ότι όλοι έχουν ευαισθησίες για το θέμα, ωστόσο τα πρόστιμα θα πρέπει να είναι αναλογικά και να μην έχουν εξοντωτικό χαρακτήρα για την κοινωνία σε μια δύσκολη συγκυρία.

Σημείωσε ακόμα ότι το κράτος έχει πολλά ακόμα να κάνει πριν θεσμοθετήσει η Βουλή αύξηση προστίμων, όπως οι καλύτεροι τροχονομικοί έλεγχοι για να σταματήσει η παρανομία, η καλύτερη σήμανση των αναπηρικών χώρων στάθμευσης, ενώ θα πρέπει να εξεταστεί επίσης το θέμα της στάθμευσης σε πεζοδρόμια και διαβάσεις πεζών. Ανέφερε, ακόμα, ότι τα χρήματα από τα εξώδικα θα πρέπει να δαπανούνται στην ενημέρωση ώστε να καλλιεργηθεί η πρόληψη.

Η Βουλευτής του ΔΗΣΥ Φωτεινή Τσιρίδου ανέφερε ότι διαφάνηκε ότι υπάρχει τεράστια βελτίωση με τις υφιστάμενες ποινές και δεν θεωρεί ότι πρέπει να επιβληθούν περαιτέρω δρακόντεια μέτρα. Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος της πρότασης, είπε ότι ο σκοπός δεν πρέπει να είναι να επιφορτιστούν τα δικαστήρια με περαιτέρω υποθέσεις για το θέμα αυτό. Σημείωσε την ανάγκη εκστρατειών για το θέμα και καλύτερης σήμανσης των αναπηρικών χώρων στάθμευσης. Ανέφερε ακόμα ότι η Κυβέρνηση ΔΗΣΥ ήταν η πρώτη που έφερε εθνική στρατηγική για τα άτομα με αναπηρίες.

Ο Βουλευτής του ΔΗΣΥ Δημήτρης Δημητρίου ανέφερε ότι η ευαισθητοποίηση δεν γίνεται μόνο με εξώδικα, ενώ υπάρχουν κι άλλα μέτρα που μπορούν να εφαρμοστούν, όπως η ρυμούλκηση οχημάτων. Είπε, επίσης, ότι κάποιος καχύποπτος θα μπορούσε να πει ότι ο κ. Αποστόλου έφερε αυτή την πρόταση επειδή είναι υποψήφιος Ευρωβουλευτής, ωστόσο ανέφερε ότι ο ίδιος δεν πιστεύει κάτι τέτοιο, αφού ο κ. Αποστόλου είναι διαχρονικά ευαισθητοποιημένος σε αυτά τα θέματα.

Απαντώντας, ο κ. Αποστόλου ανέφερε ότι η εν λόγω τροπολογία κατατέθηκε στις 5 Οκτωβρίου του 2023 πριν ακόμα καν σκεφτεί ότι θα ήταν υποψήφιος Ευρωβουλευτής.

Ο Βουλευτής των Οικολόγων Χαράλαμπος Θεοπέμπτου ανέφερε ότι αν υπήρχαν καλές δημόσιες συγκοινωνίες δεν θα γινόταν αυτή η συζήτηση.

Ο Βουλευτής του ΑΚΕΛ Γιώργος Λουκαΐδης ανέφερε ότι η ευαισθησία αποδεικνύεται στην πράξη με διάφορους τρόπους, και ότι το πρόστιμο των €300 είναι αρκούντως αποτρεπτικό.

ΚΥΠΕ

Η κάρτα έχει σκοπό να υπηρετήσει την άσκηση του δικαιώματος της ελεύθερης μετακίνησης

Τουλάχιστον τέσσερα χρόνια θα χρειαστούν για να γίνει πραγματικότητα η Ευρωπαϊκή Κάρτα Αναπηρίας, η οποία θα εξασφαλίζει στα άτομα με αναπηρία κοινά δικαιώματα στις χώρες της ΕΕ. Το θέμα της Ευρωπαϊκής Κάρτας Αναπηρίας είχε τεθεί ήδη από το 2009, μέσω του European Accessibility Forum, από τον πρόεδρό του, Ιωάννη Βαρδακαστάνη, ο οποίος είναι και πρόεδρος της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία (ΕΣΑμεΑ).

Μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ με αφορμή ομιλία του για την Ευρωπαϊκή Κάρτα Αναπηρίας στο πλαίσιο της Πανελλήνιας Ενημερωτικής Συνάντησης «Η ενδοκρινολογία στη θαλασσαιμία και τη δρεπανοκυτταρική νόσο», που θα πραγματοποιηθεί από 19 έως 21 Απριλίου στη Θεσσαλονίκη, ο κ. Βαρδακαστάνης ανέφερε:

«Η Ευρωπαϊκή Κάρτα Αναπηρίας είναι η ταυτότητα αναπηρίας. Εγώ τη λέω ευρωπαϊκό διαβατήριο αναπηρίας. Θα εξασφαλίζει ότι όλα τα ΑμεΑ, πηγαίνοντας από χώρα σε χώρα της ΕΕ θα έχουν κάποια κοινά δικαιώματα. Το ποια θα είναι αυτά τα δικαιώματα εξαρτάται από τις παροχές που θα δώσει η κάθε χώρα, π.χ. παροχές όπως η ελεύθερη μετακίνηση, η πρόσβαση σε πολιτιστικούς, αθλητικούς, αρχαιολογικούς, τουριστικούς χώρους και άλλες παροχές που έχουν διάφορες χώρες, γιατί δεν υπάρχουν οι ίδιες παροχές σε κάθε χώρα. Στην Ελλάδα -για παράδειγμα- έχουμε την Εθνική Κάρτα Αναπηρίας, που προς το παρόν είναι ψηφιακή και νομίζω ότι την έχουν πάρει γύρω στις 70.000 Έλληνες. Έχει προβλεφτεί, όταν θα πάρει έντυπη μορφή, στη μία πλευρά να τυπωθεί η Εθνική Κάρτα και στην άλλη η Ευρωπαϊκή».

Για να γίνει πραγματικότητα η Ευρωπαϊκή Κάρτα Αναπηρίας, όπως επισημαίνει ο κ. Βαρδακαστάνης, δεν αρκεί μόνο να εγκριθεί από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο της Ευρώπης, να γίνει Οδηγία και να δημοσιευτεί στην Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αλλά θα πρέπει να ενσωματωθεί και στις εθνικές νομοθεσίες μέσα σε 42 μήνες από τη δημοσίευση. Ο ίδιος σημειώνει ότι η υπόθεση θα προχωρήσει μετά τις ευρωεκλογές και τη επανασυγκρότηση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και εκτιμά ότι η δημοσίευση στην Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων θα γίνει τον προσεχή Σεπτέμβριο.

«Σκοπός της Ευρωπαϊκής Κάρτας Αναπηρίας είναι να υπηρετήσει την άσκηση του δικαιώματος της ελεύθερης μετακίνησης, που είναι μία από τις θεμελιώδεις αρχές στις οποίες στηρίζεται η ΕΕ. Μαζί με αυτό θα είναι και η Ευρωπαϊκή Κάρτα Στάθμευσης, η οποία υπάρχει αλλά έρχεται να διορθώσει κάποια πράγματα. Η Ευρωπαϊκή Κάρτα Αναπηρίας αφορά όλα τα άτομα με αναπηρία. Εμείς θέλαμε, αλλά δεν έγινε δεκτό, την αμοιβαία αναγνώριση της πιστοποίησης αναπηρίας. Δηλαδή, όταν ένα άτομο με αναπηρία πηγαίνει σε μία ευρωπαϊκή χώρα να αναγνωρίζεται η πιστοποίηση αναπηρίας που έχει από τη χώρα προέλευσης και να μην χρειάζεται καινούργια πιστοποίηση. 

Γιατί όταν ένα άτομο με αναπηρία πηγαίνει σε μια άλλη χώρα για σπουδές, εργασία κ.λπ. μέχρι να πιστοποιηθεί στη χώρα αυτή η αναπηρία του δημιουργείται ένα κενό. Με την Ευρωπαϊκή Κάρτα Αναπηρίας θα καλυφθεί αυτό το κενό γιατί θα αναγνωρίζεται προσωρινά η πιστοποίηση αναπηρίας της χώρας προέλευσης μέχρι να πιστοποιηθεί η αναπηρία στην ξένη χώρα. Όμως με την Ευρωπαϊκή Κάρτα Αναπηρίας δεν προβλέπεται η αμοιβαία αναγνώριση της αναπηρίας. Το σημαντικό είναι ότι δημιουργούμε τη βάση για να συνεχίσουμε την προσπάθειά μας για μια εντελώς ολοκληρωμένη προσπάθεια, η οποία θα πάρει λίγο παραπάνω χρόνο. Κάθε χώρα έχει τη δική της νομοθεσία, τα δικά της προβλήματα, τη δική της ιστορία σε αυτά τα πράγματα, θέλει χρόνο. Δεν τους δικαιολογώ, θεωρώ ότι θα έπρεπε να έχουν δεχτεί την αμοιβαία αναγνώριση», πρόσθεσε ο κ. Βαρδακαστάνης

Παραδόθηκαν σήμερα οκτώ μικρά λεωφορεία με θέσεις και για τροχοκαθίσματα, ενώ προσεχώς κατατίθεται στο Υπουργικό Συμβούλιο και η Εθνική Στρατηγική για την Αναπηρία.

Τα εν λόγω όχημα με τις πρόνοιες για άτομα με αναπηρίες, δόθηκαν στο Ειδικό Σχολείο «Απόστολος Λουκάς» στη Λεμεσό, στο Ειδικό Σχολείο «Απόστολος Βαρνάβας» στο Λιοπέτρι, στο Ιδιωτικό Κέντρο για άτομα με νοητική στέρηση «Απόστολος Παύλος» στο Λιοπέτρι, στο Ειδικό Σχολείο «Ευαγγελισμός» στο Γέρι, στο υπουργείο Παιδείας για τη Μέση Εκπαίδευση και στις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας του υφυπουργείου Κοινωνικής Πρόνοιας.

Στην εκδήλωση παράδοσης ήταν ο υπουργός Μεταφορών, Αλέξης Βαφεάδης καθώς και η υφυπουργός Κοινωνικής Πρόνοιας, Μαριλένα Ευαγγέλου.

Η κ. Ευαγγέλου σημείωσε ως το αρμόδιο Υφυπουργείο για την ενσωμάτωση Ατόμων με Αναπηρίες, ότι η διακίνηση  των ατόμων με αναπηρίες είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τη συμμετοχή τους στην εκπαίδευση, τη δημιουργική απασχόληση, την ανεξάρτητη διαβίωση και επομένως και την κοινωνική ενσωμάτωσή τους.

Σημείωσε, δε, το επόμενο διάστημα θα διερευνήσουν και πρόσθετα αιτήματα παρόμοιας φύσης με στόχο την εξυπηρέτηση και άλλων αναγκών. Εξάλλου, είπε, βρίσκονται σε διάλογο με τους άμεσε εμπλεκόμενους ώστε να διαμορφωθεί μια νέα, σύγχρονη Νομοθεσία η οποία θα διέπει όλα τα θέματα που αφορούν στην κοινωνική ενσωμάτωση, στη συμπερίληψη, στη στήριξη Ατόμων με Αναπηρίες.

Η αναθεωρημένη Εθνική Στρατηγική και Σχέδιο Δράσης για την Αναπηρία που θα ισχύει μέχρι το 2028 έχει ολοκληρωθεί και κατατίθεται την επόμενη εβδομάδα στο Υπουργικό Συμβούλιο. Περιλαμβάνει συνολικά 73 νέες δράσεις και στόχους από 8 Υπουργεία και 4 Υφυπουργεία. Για πρώτη φορά η Εθνική Στρατηγική και το Σχέδιο Δράσης, παρατίθεται σε θεματικούς πυλώνες, οι οποίοι ακολουθούν τη ζωή του Ατόμου με Αναπηρίες από τη γέννησή του μέχρι την τρίτη ηλικία, είπε.

Έτοιμο να εισέλθει ακόμα πιο βαθιά στο κεφάλαιο της Ειδικής Εκπαίδευσης είναι το υπουργείο Παιδείας, στην προσπάθειά του να υλοποιήσει δράσεις και πολιτικές που να αντανακλούν πλέον στην πράξη την ενιαία και συμπεριληπτική εκπαίδευση.

Όπως πληροφορείται ο «Φ» από τη νέα σχολική χρονιά τα θέματα αυτά μπαίνουν σε πρώτο πλάνο για το αρμόδιο Υπουργείο, το οποίο έχει καταρτίσει συγκεκριμένο πλάνο. Ήδη, μερικά σημεία από αυτά που έχουν περιληφθεί στους σχεδιασμούς έχουν υλοποιηθεί πρόσφατα, σύμφωνα με αρμόδια πηγή του υπουργείου Παιδείας.

Πρόκειται για τα ακόλουθα τρία σημαντικά κεφάλαια:

>> Ετοιμασία διαφοροποιημένου εκπαιδευτικού υλικού

>> Προετοιμασία για τις ανάγκες σε σχολικούς βοηθούς και συνοδούς τη νέα σχολική χρονιά

>> Επιμορφώσεις εκπαιδευτικών

Όπως μας έχει λεχθεί για το πρώτο σημείο, από τον περασμένο Μάρτιο έχει ολοκληρωθεί η ετοιμασία εκπαιδευτικού υλικού, το οποίο έχει διαφοροποιηθεί και προσαρμοστεί για να εξυπηρετήσει τις ανάγκες μαθητών αναλόγως των δυσκολιών που αντιμετωπίζουν. Το εν λόγω διαφοροποιημένο υλικό έχει προκύψει έπειτα από συνεργασία με την Ελλάδα και όπως μας αναφέρθηκε, πλέον δίνεται ξεκάθαρα γραμμή και οδηγίες με επιστημονικό τρόπο για τη διδασκαλία του.

Αναφορικά με το σημείο των σχολικών βοηθών και συνοδών, οι πληροφορίες αναφέρουν ότι το Υπουργείο από τώρα έχει τη μεγάλη εικόνα των αναγκών της νέας σχολικής χρονιάς. Το εν λόγω ζήτημα είναι κάτι που απασχολεί έντονα κάθε χρόνο καθώς άρχιζε ηΑξίζει να σημειωθεί ότι το θέμα των συνοδών δεν απασχολεί το Υπουργείο μόνο όσον αφορά στον αριθμό και πόσους μαθητές θα εξυπηρετήσουν τη σχολική χρονιά 2024 – 2025, αλλά και στο καθεστώς εργασίας τους για αυτό και υπάρχει διαβούλευση με στόχο τη βελτίωση των συμβολαίων τους. Υπενθυμίζεται ότι το θέμα αυτό απασχόλησε τα τελευταία χρόνια αρκετές φορές την επιτροπή Παιδείας της Βουλής, σε μια προσπάθεια να βρεθούν λύσεις στα εργασιακά ζητήματα που υπάρχουν με αυτή την ομάδα εργαζομένων.

Όσον αφορά στο τρίτο σημείο, την επιμόρφωση εκπαιδευτικών, αναμένεται ότι από τη νέα σχολική χρονιά θα εντατικοποιηθεί, ούτως ώστε να μπορούν να αξιοποιήσουν στο έπακρο το διαφοροποιημένο εκπαιδευτικό υλικό που έχει ετοιμαστεί.

Εξάλλου, βασικός πυλώνας στην αναβάθμιση και στον εκσυγχρονισμό που επιχειρείται σε αυτό τον τομέα είναι και η διαδικασία εξέτασης των αιτήσεων για παροχή διευκολύνσεων και συνοδών σε μαθητές. Σύμφωνα με τις πληροφορίες μας, το Υπουργείο για αυτό το θέμα στρέφεται σε βήματα και ενέργειες που θα επισπεύσουν τις διαδικασίες στις αρμόδιες Επιτροπές που εξετάζουν την κάθε περίπτωση. 

ΤΗΣ ΣΙΜΩΝΗΣ ΣΥΜΕΩΝΙΔΟΥ*

Με αφορμή τις μισαναπηρικές θέσεις που εκφράστηκαν στον τύπο αλλά και τους ψίθυρους που υπάρχουν χρόνια τώρα σχετικά με τον ρόλο των γονέων των παιδιών με αναπηρία στην εκπαίδευσή τους, θεωρώ απαραίτητο να μοιραστώ μερικές απόψεις μου, οι οποίες στηρίζονται στη βιβλιογραφία. Αρχικά, η θέση ότι «οι γονείς των παιδιών με αναπηρία δεν αποδέχονται την αναπηρία του παιδιού τους» προκύπτει από μια μερίδα επαγγελματιών, οι οποίοι θεωρούν ότι το συμφέρον των παιδιών με αναπηρία δεν είναι αυτό που υποστηρίζουν οι γονείς των παιδιών με αναπηρία. Με αυτή τη θέση, συνδέεται και μια δεύτερη θέση, ότι «οι επαγγελματίες στον χώρο της δημόσιας εκπαίδευσης, θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα να αξιολογούν τα παιδιά που θεωρούν ότι έχουν αναπηρία, χωρίς τη συγκατάθεση των γονιών τους». Οι πιο πάνω θέσεις αποδεικνύουν ότι τα άτομα και τα οργανωμένα σύνολα που τις εκφράζουν προφορικά ή γραπτά δεν έχουν την παραμικρή ιδέα για τα δικαιώματα των παιδιών με αναπηρία και τον ρόλο των οικογενειών τους στην εκπαίδευση. Με αυτό τον τρόπο κατασκευάζουν τις έννοιες «καλός γονέας», «καλή επαγγελματική πρακτική» και «καλά προσαρμοσμένο παιδί» (Goodley, 2014), όπου «καλός γονέας» είναι ο γονέας που «αποδέχεται» την αναπηρία του παιδιού του και συναινεί στην αξιολόγησή του, «καλή επαγγελματική πρακτική» είναι η αξιολόγηση και «καλά προσαρμοσμένο παιδί» είναι αυτό που θα αξιολογηθεί και θα λάβει ειδική εκπαίδευση χωρίς τη συγκατάθεση των γονέων του.

Αρχικά, όταν αναφερόμαστε στους γονείς των παιδιών με αναπηρία, θα πρέπει να έχουμε υπόψη ότι είναι μια ανομοιογενής ομάδα ανθρώπων με διαφορετικές ταυτότητες (π.χ. φύλο, καταγωγή, μητρική γλώσσα, θρησκεία, αναπηρία, κτλ.), ρόλους (π.χ. γονέα, μονογονιού, συζύγου, συντρόφου, γιου/κόρης, φροντιστή/φροντίστριας) και πεποιθήσεις. Δεν μπορούμε να εκφράζουμε με τόση ευκολία γενικές κρίσεις για την ομάδα αυτή. Οι γονείς όλων των παιδιών μπορεί να είναι γονείς που προσπαθούν για το καλό των παιδιών τους, μπορεί να είναι και γονείς που τα «κακοποιούν». Μπορεί να είναι γονείς που ψάχνουν και την παραμικρή λεπτομέρεια στη νομοθεσία και στην παιδαγωγική επιστήμη για να αποφασίσουν τι είναι καλύτερο για το παιδί τους, μπορεί να και είναι γονείς που δεν ενδιαφέρονται ή δεν έχουν τις δεξιότητες να ψάξουν και αναμένουν από άλλους να τους καθοδηγήσουν. Ταυτόχρονα, πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι το να μεγαλώνεις ένα παιδί με αναπηρία είναι το ίδιο με το να μεγαλώνεις ένα παιδί χωρίς αναπηρία, αλλά είναι και διαφορετικό (Ryan & Runswick Cole, 2008). Η εμπειρία των γονέων των παιδιών με αναπηρία διαφέρει από αυτήν των γονέων των παιδιών χωρίς αναπηρία, αφού έρχονται αντιμέτωποι με ένα σύστημα πολιτικής και πρακτικής αλλά και μια κουλτούρα η οποία αποκλείει αντί να συμπεριλαμβάνει, βάζει εμπόδια αντί να τα αφαιρεί, θεωρεί ότι το σχολείο είναι για μερικά παιδιά και όχι για όλα (Καραγιάννη & Κουτσοκλένης, 2023, Symeonidou & Mavrou, 2020, Vlachou & Fyssa, 2016).

Σε κάθε περίπτωση, όταν αναφερόμαστε στους γονείς, θα πρέπει να σκεφτόμαστε πώς οι ταυτότητες και οι ρόλοι τους συνδέονται με τις πεποιθήσεις τους για την εκπαίδευση του παιδιού τους. Αν για παράδειγμα συζητάμε με μια μητέρα, η οποία είναι πολύτεκνη και κακοποιείται, μπορεί να κατανοεί ότι το παιδί της χρειάζεται αξιολόγηση αλλά αν το αναφέρει αυτό στον σύζυγό της, το μόνο που θα πετύχει είναι ένα νέο κύκλο βίας. Σε άλλη περίπτωση, αν οι γονείς έχουν απευθυνθεί σε πολλούς επαγγελματίες (ειδικής εκπαίδευσης, ψυχολόγους, γιατρούς, κτλ.) πριν ακόμα προταθεί από το σχολείο η ανάγκη για αξιολόγηση, μπορεί να διαφωνούν για λόγους που οι ίδιοι θεωρούν σημαντικούς (π.χ. θέλουν να αποφύγουν την ετικετοποίηση του παιδιού τους, την απόσυρση από την τάξη για στήριξη μέσω ειδικής εκπαίδευσης κτλ.) και προτιμούν να το στηρίζουν οι ίδιοι. Υπάρχει και η περίπτωση κατά την οποία μπορεί η αξιολόγηση να προτείνεται σε λανθασμένο χρόνο (π.χ. στο νηπιαγωγείο, ένα παιδί δεν κάθεται στην καρέκλα του για μισή ώρα και άρα προτείνεται στους γονείς αξιολόγηση) και με λανθασμένο τρόπο (π.χ. απειλή/προειδοποίηση ότι αν το παιδί δεν αξιολογηθεί, δεν θα έχει τη στήριξη που χρειάζεται). Οι γονείς, έρχονται αντιμέτωποι με «το δίλημμα της διαφοράς», σύμφωνα με το οποίο αν «επισημοποιηθεί» η «διαφορά» τότε θα το παιδί τους μπορεί να επωφεληθεί σε κάποιο βαθμό (ίσως με εύλογες προσαρμογές), αλλά ταυτόχρονα θα στιγματιστεί, ενώ αν δεν «επισημοποιηθεί» η «διαφορά» το παιδί τους μπορεί να μην επωφεληθεί στο έπακρο σε μαθησιακό επίπεδο, αλλά δεν θα στιγματιστεί (Graham et al., 2020).

Κατά δεύτερον, οι γονείς των παιδιών με αναπηρία έχουν όλα τα δικαιώματα που έχουν οι γονείς. Επομένως επιβάλλεται να δίνουν τη συγκατάθεσή τους για οτιδήποτε αφορά το παιδί τους, από το αν θα φωτογραφηθούν στο σχολείο, μέχρι το αν θα αξιολογηθεί από ομάδα ειδικών. Ιδιαίτερα για το θέμα της αξιολόγησης, η ισχύουσα νομοθεσία ένταξης, παρά τις στρεβλώσεις της, έχει φροντίσει να διασφαλίσει ότι οι γονείς δίνουν τη συγκατάθεσή τους για να αρχίσει η διαδικασία της αξιολόγησης, ενημερώνονται εκ των προτέρων για το πότε θα αξιολογηθεί το παιδί τους και έχουν το δικαίωμα να παρίστανται στις συναντήσεις αξιολόγησης, αλλά και να προσκομίζουν πληροφορίες κατά τη διαδικασία αξιολόγησης. Αυτό είναι απαραίτητο γιατί οι γονείς ζουν μαζί με το παιδί, άρα έχουν εικόνα για τις συμπεριφορές του στο σπίτι και σε άλλα πλαίσια, αλλά και για τις γνώσεις και δεξιότητές του. Επομένως, η παρουσία τους κατά την αξιολόγηση διασφαλίζει ότι θα μπορούν να εξηγήσουν το πώς το παιδί ανταποκρίνεται, θα γνωρίζουν σε ποια σημεία η συμπεριφορά του είναι διαφορετική εκτός συνθηκών αξιολόγησης και δίνει στο παιδί το αίσθημα της ασφάλειας σε μια διαδικασία η οποία απαιτεί τη συνεργασία με επαγγελματίες που δεν γνωρίζει πάντοτε εκ των προτέρων.

Αντί για μηδενιστικές κρίσεις που χαρακτηρίζουν αρνητικά τους γονείς και αντί της εισήγησης για αξιολόγηση χωρίς τη συγκατάθεση των γονέων, αν πραγματικά θέλουμε να στηρίξουμε τα παιδιά, τα αιτήματα θα έπρεπε να είναι τα ακόλουθα:

• Μείωση του αριθμού των παιδιών στην τάξη
• Συνδιδασκαλία από δύο εκπαιδευτικούς (γενικό και ειδικό ή δύο γενικούς εκπαιδευτικούς)
• Αλλαγή των αναλυτικών προγραμμάτων ώστε να επιτρέπουν τη διαφοροποιημένη διδασκαλία και αξιολόγηση
• Υποχρεωτική διαφοροποίηση της διδασκαλίας στη γενική τάξη
• Θεσμοθέτηση διαδικασιών που να στηρίζουν ολόπλευρα τα παιδιά και τις οικογένειές τους (στο σπίτι, στο σχολείο, σε θεραπείες που μπορεί να χρειάζονται)

Όλα τα πιο πάνω απαιτούν αλλαγή του ρόλου γενικών και ειδικών εκπαιδευτικών, επιμόρφωσή τους, ανακατανομή των οικονομικών πόρων και του τρόπου που προσφέρονται οι υπηρεσίες και μακροπρόθεσμο στρατηγικό σχεδιασμό για αλλαγή.

Καταλήγοντας, οι γονείς των παιδιών με αναπηρία έχουν τις ίδιες πιθανότητες με τους γονείς των παιδιών χωρίς αναπηρία να γνωρίζουν πολύ καλά το παιδί τους επειδή το ζουν καθημερινά ή να μην παρατηρούν το παιδί τους όσο θα έπρεπε. Επίσης, οι γονείς των παιδιών με αναπηρία όπως επιλέγουν πώς θα χειριστούν το εκπαιδευτικό σύστημα και τους εκπροσώπους του, ανάλογα με τις γνώσεις και τα βιώματά τους. Αν μετά την αξιολόγηση, το εκπαιδευτικό σύστημα έχει να προτείνει ένα «πακέτο» στήριξης (δηλ. ειδική εκπαίδευση εκτός τάξης), οι γονείς μπορεί να επιλέξουν να μην προχωρήσουν σε αξιολόγηση. Ακόμα και αν δώσουν τη συγκατάθεσή τους για αξιολόγηση, στη συνέχεια μπορεί να ζητούν ποιοτική εκπαίδευση χωρίς διαχωρισμό και πλήρη πρόσβαση στο αναλυτικό πρόγραμμα, αλλά και πάλι μπορεί να θεωρηθούν παράλογοι γιατί κάποιοι πιστεύουν ότι δεν έχουν αποδεχθεί το παιδί τους.

Πρόκειται για ένα φαύλο κύκλο, ο οποίος θα σταματήσει να υφίσταται, μόνο αν σκεφτούμε ότι τα παιδιά με αναπηρία πρέπει να στηρίζονται στο σχολείο με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, το ίδιο και οι οικογένειες.

Αναφορές

Goodley, D. (2014). Dis/ability studies. Theorising disablism and ableism. London: Routledge.

Graham, L., Medhurst, M., Tancredi, H., Spandagou, I. & Walton, E. (2020). Fundamental concepts of inclusive education. In L. Graham (Ed.). Inclusive education for the 21^st century (27-54). London: Routledge.

Ryan, S., & Runswick-Cole, K. (2008). Repositioning mothers: Mothers, disabled children and disability studies. Disability and Society, 23(3), 199–210.  

Symeonidou. S. & Mavrou. K. (2020). Problematising disabling discourses on the assessment and placement of learners with disabilities: can interdependence inform an alternative narrative for inclusion?, European Journal of Special Needs Education, 35(1), 70-84.

Vlachou, A. & Fyssa, A. (2016). ‘Inclusion in Practice’: Programme Practices in Mainstream Preschool Classrooms and Associations with Context and Teacher Characteristics. International Journal of Disability, Development and Education, 63(5), 529-544.

Καραγιάννη, Γ., & Κουτσοκλένης, Α. (2023). Σπουδές για την Αναπηρία και Παιδαγωγική της Ένταξης [Προπτυχιακό εγχειρίδιο]. Κάλλιπος: Ανοικτές Ακαδημαϊκές Εκδόσεις. http://dx.doi.org/10.57713/kallipos-226

*Αναπληρώτρια Καθηγήτρια

Πανεπιστήμιο Κύπρου

Aντιμέτωπη με ένα θλιβερό συμβάν, ήρθε η Οφθαλμολογική Κλινική του Νοσοκομείου Αρχιεπίσκοπος Μακάριος ΙΙΙ, όταν εξέτασε περιστατικό όπου παιδί διαγνώστηκε με σημαντική και μόνιμη απώλεια όρασης στο ένα μάτι λόγω εκτεταμένου εγκαύματος, εν ώρα παιχνιδιού.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του ο ΟΚΥπΥ, το εν λόγω ατύχημα προκλήθηκε από laser pointer (φακό laser) που αγοράστηκαν από το διαδίκτυο. Τα παιδιά χρησιμοποιώντας τα, έμειναν να παρακολουθούν απευθείας τον φακό, κάτι το οποίο προκάλεσε πολλαπλά εγκαύματα αμφιβληστροειδούς, του χιτώνα που βρίσκεται στο πίσω μέρος του ματιού και περιέχει τα φωτοευαίσθητα κύτταρα, χάρη των οποίων βλέπουμε».

Σε αυτό το πλαίσιο ο ΟΚΥπΥ, καλεί άπαντες και κυρίως τους γονείς να ελέγχουν τόσο την καταλληλόλητα όσο και την χρήση των προϊόντων που έχουν τα παιδιά στην κατοχή τους. Συγκεκριμένα για τα παιχνίδια με λέιζερ, δεν πρέπει ποτέ να τα κοιτάζουμε απευθείας στα μάτια, να σημαδεύουμε με αυτά άλλα άτομα, καθρέφτες ή άλλες αντανακλαστικές επιφάνειες. Οι οδηγίες αυτές, όπως τονίζει ο Οργανισμός, αφορούν όλα τα παιχνίδια laser.

Επιπλέον όπως αναφέρει ο Οργανισμός, πρέπει το κοινό να είναι ιδιαίτερα προσεκτικό, καθώς σε περίπτωση τραυματισμού, δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια διόρθωσης της ζημιάς, καθώς η ακτίνα των λείζερ παραμένει ισχυρή ακόμη και αν είναι πολλά μέτρα μακριά από την πηγή της.

Σε περίπτωση που διαπιστωθεί οτιδήποτε παρόμοιο που σχετίζεται με τα μάτια και την όραση των παιδιών παρακαλούμε επικοινωνήστε άμεσα με το Τμήμα Ατυχημάτων και Επειγόντων Περιστατικών του ΟΚΥπΥ στο 112 ή επικοινωνήστε με την Οφθαλμολογική Κλινική του Νοσοκομείου Αρχιεπίσκοπος Μακάριος ΙΙΙ στο 22603550.