«Εγώ είμαι κλεισμένος στο σκοτάδι…μην παραπονιέσαι που είσαι κλεισμένος σπίτι»

«Όταν τελειώσει όλο αυτό, όταν φύγει από τον ουρανό του κόσμου αυτό το καταραμένο σύννεφο, και τα πρόσωπα των συνανθρώπων μου είναι χαρούμενα και γαληνεμένα, τα χαμόγελα θα είναι περισσότερο αληθινά από κάθε άλλη φορά… Θεέ μου!!! Θα ήθελα να μπορέσω να δω έστω και για λίγο»

Η απόλυτη τύφλωση αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους φόβους μας. Το να ζούμε, δηλαδή, για πάντα μέσα στο σκοτάδι, χωρίς να μπορούμε να δούμε τους ανθρώπους, τα μέρη που αγαπάμε, τον ήλιο, το φεγγάρι.

Πόσος πόνος κρύβεται άραγε στη ψυχή ενός ανθρώπου που μπορεί μόνο να αγγίξει ότι αγαπάει και προσπαθεί μέσα από το σκοτάδι του να φανταστεί πως είναι. Δεν μπορεί να χαρεί αυτά που δίνουν ζωή στον άνθρωπο: το φως, ο ήλιος, τα χρώματα, τα όμορφα χαμόγελα. Είναι πάντα βυθισμένος σε ένα απέραντο σκοτάδι και εμείς παραπονιόμαστε γιατί είμαστε κλεισμένοι στο σπίτι μας.

Ο Κύπριος τυφλός τοξοβόλος, Χρήστος Μισός, που κατάφερε πέρσι να εξασφαλίσει την 2η θέση και το Αργυρό μετάλλιο στους Παγκόσμιους Αγώνες World Archery Para Champıonshıps που πραγματοποιήθηκαν στο Hertogenbosch της Ολλανδίας και που σημαντικό να αναφέρουμε ότι το χρυσό μετάλλιο πήρε ο κάτοχος της παγκόσμιας επίδοσης , ο Βέλγος VanHollebele Ruben στην κατηγορία Vısually Impaired 1 (VI 1), στέλνει σήμερα το δικό του μήνυμα.

«Είμαι τυφλός και δεν μπορώ να δω τα πρόσωπα των συνανθρώπων μου. Φοβάμαι ότι θα είναι γεμάτα φόβο, αγωνία αλλά και θυμό εξαιτίας αυτού του καταραμένου ιού που κατατρόμαξε ολόκληρο τον πλανήτη.

Αυτή τη στιγμή, δυστυχώς, νιώθω ότι ολόκληρη η ανθρωπότητα είναι τυφλή και προσπαθεί μέσα στο σκοτάδι να εξοντώσει έναν «εχθρό» και νιώθω έτσι επειδή ο «εχθρός» είναι αόρατος. Σκέφτομαι όμως πως κάπως έτσι, συνέβη και στη δική μου ζωή και μιλώ για το άθλημα της τοξοβολίας. Πάλευα 5 ολόκληρα χρόνια, χωρίς καμιά εμπειρία, να πετύχω το στόχο που δεν μπορούσα να δω. Με πείσμα, υπομονή κι επιμονή, κατάφερα μέσα απο το σκοτάδι να πετυχαίνω το στόχο και να βγω πρωταθλητής. Έτσι θα συμβεί και τώρα, θα πετύχουμε το στόχο, θα καταφέρουμε να εξοντώσουμε τον ιό.

Ακούω όμως ότι οι περισσότεροι είστε θυμωμένοι επειδή δεν μπορείτε να βγείτε από το σπίτι σας. Σας λέω να μην είστε. Θα ήθελα να βλέπω και ας ήμουν κλεισμένος στο σπίτι για το υπόλοιπο της ζωής μου. Να έβλεπα τα πρόσωπα των ανθρώπων που με αγαπούν, να διάβαζα βιβλία, να έβλεπα ταινίες, να έβγαινα στο μπαλκόνι για να δω τον ήλιο, το φεγγάρι. Έμαθα όμως να χαμογελώ όταν μου λένε «καλημέρα» , «καληνύχτα», όταν ρωτώ αν ξημέρωσε ή αν νύχτωσε. Το σκοτάδι μου με σκοτώνει κάθε μέρα λίγο λίγο η καραντίνα όμως δεν θα άφηνα γιατί δεν θα έπρεπε.

Μην ξεχνάτε επίσης φίλοι μου…

Ότι οι καρκινοπαθείς είναι αυτοί που ξέρουν τι σημαίνει καραντίνα. Είναι από αυτούς που πρέπει να μάθουμε πως να συμπεριφερόμαστε σε τέτοιες συνθήκες… Απλά εσείς, πρέπει να καταλάβετε ότι είσαστε πιο τυχεροί που έχετε την υγεία σας και το μόνο που έχετε να κάνετε, είναι να την προστατεύσετε.

Όταν τελειώσει όλο αυτό, όταν φύγει από τον ουρανό του κόσμου αυτό το καταραμένο σύννεφο, και τα πρόσωπα των συνανθρώπων μου θα είναι χαρούμενα και γαληνεμένα, τα χαμόγελα θα είναι περισσότερο αληθινά από κάθε άλλη φορά… Θεέ μου!!! Θα ήθελα να μπορέσω να δω έστω και για λίγο»:.

Πηγή: ant1.com.cy