«Αμφιβάλλω αν προτιμούσα να ήμουν νεκρή ή τετραπληγική» – Η κούρσα πριν 30 χρόνια που της στέρησε τα όνειρα…

«Αν με ρωτάς τι θα ήθελα να ήμουν νεκρή η τετραπληγική, ε κάποιες φορές ακόμα αμφιβάλω τι θα ήθελα να ήμουν.

Είχε περάσει πάρα πολύς καιρός να μάθω την αλήθεια. Όταν ρωτούσα τους γιατρούς τι έχω πάθει και την οικογένεια μου, ελέγαν μου όλοι οτι έσπασα ένα μικρό κοκαλάκι στην σπονδυλική μου στήλη. Εγώ ήμουν 20 χρονών και δεν ήξερα καν τι είναι το τροχοκάθισμα».

Αυτά ήταν τα λόγια της κυρίας Τούλλας Καρατζιά, μια γυναίκα με θέληση και πείσμα για τη ζωή ακόμα και μετά τα 30χρόνια τετραπληγίας της μετά από τροχαίο που έμελε να της αλλάξει για πάντα τη ζωή.

Γεννήθηκε στη Λευκωσία στις 2 Οκτωβρίου του 1966. Οι γονείς της, Νίκος και Αθηνά, με καταγωγή από τη Μόρφου, μετά την πρώτη τους κόρη τη Λίτσα, απέκτησαν την Τούλα ή όπως διαφορετικά την ονόμαζαν τον «Βενιαμίν» της οικογένειας.

Τελείωσε το λύκειο και σπούδασε λογιστικά σε κολλέγιο στη Λευκωσία. Παράλληλα, εργάστηκε σε ιδιωτική εταιρεία, ως βοηθός λογιστή και συνέχισε ως μοντέλο, δίνοντας κάποια οικονομική ανάσα στην οικογένεια της.

Ένα κρύο βράδυ του Δεκέμβρη του 1986, όταν ήταν σε ηλικία 20χρόνων, ένα τροχαίο ατύχημα της αλλάζει για πάντα τη ζωή. Από τότε έχει αφιερώσει όλη της τη ζωή σε εκστρατείες ενημέρωσης σε σχολεία και στρατόπεδα για να δώσει το δικό της μήνυμα για τις οδικές συγκρούσεις.

Πριν 30 χρόνια…

Μια παρέα διασκεδάζει σε ένα κλαμπ της Λευκωσίας στις δύο τα ξημερώματα. Αποφασίζουν να πάνε κάπου αλλού για να συνεχίσουν τη βραδιά τους.  Όπως τόσοι και τόσοι  νέοι. Χωρίζονται σε δύο αυτοκίνητα, όλο γέλια και χαρά. Ωστόσο η διαδρομή αυτή έμελλε να αλλάξει για πάντα τη ζωή της με τον πλέον δραματικό τρόπο…

Όπως αναφέρει, «κανένας από τους οδηγούς δεν είχε μεθύσει , ούτε η κούρσα που θα ακολουθούσε είχε προγραμματιστεί. Σε κάποιο σημείο του δρόμου οι οδηγοί άρχισαν να αναπτύσουν μεγάλη ταχύτητα. Βάζαμε κουρσα δήλαδη για να δούμε πιο είναι το ποιο δυνατό αυτοκίνητο».

Η κυρία Τούλλλα Καρατζιά είναι εδώ και τριάντα χρόνια  καθηλωμένη σε αναπηρικό τροχοκάθισμα μετά από τροχαίο ατύχημα που είχε με φίλους της το βράδυ εκείνο, όταν ο οδηγός του οχήματος έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου και προσέκρουσε σε ηλεκτρικό πάσαλο.

Θυμάται ότι τότε έπαιρνε μαθήματα οδήγησης και όπως την είχε συμβουλέψει ο δάσκαλος της, φόρεσε τη ζώνη ασφαλείας της στο πίσω κάθισμα, πριν ξεκινήσει η κούρσα που θα της στερούσε τα όνειρα της.

«Η ταχύτητα δεν του είχε αφήσει περιθώρια να αντιδράσει. Οι πίσω οι επιβάτες ,δεν φορούσαν τη ζώνη τους, οπότε την ώρα της σύγκρουσης, έφυγαν από τη θέση τους χτύπησαν στον αυχένα μου και έσπασε η σπονδυλική στήλη ψηλά στον αυχένα», δήλωσε.

Ένα χτύπημα λίγο πιο ψηλά στο κεφάλι ίσως να της στερούσε και την ίδια της τη ζωή. Από τη στιγμή που συνέβη το τροχαίο είχε πια μεταπηδήσει στην ομάδα τετραπληγικών.

«Εξαρτώμαι 24 ώρες το 24ωρο από ένα άλλο άτομο, όχι γιατί το θέλω εξ ανάγκης, οπότε η τετραπληγία είναι μια πολύ σοβαρής μορφής αναπηρία. Αν δεν φορούσα τη ζώνη σίγουρα θα έφευγα από το μπροστινό παράθυρο και σίγουρα θα ήμουν νεκρή», μας επιβεβαίωσε.

Η μέρα εκείνη χαραγμένη στο μυαλό της…
Τι και αν πέρασαν 30χρονια. Η μέρα  εκείνη έχει μείνει χαραγμένη στο μυαλό της. Ήταν η μέρα που αναγκάστηκε να αφήσει πίσω τα όνειρα της.

«Θυμάμαι τα πάντα. Ένοιωσα ότι δεν μπορούσα να κινηθώ δεν είχα αντιληφθεί ότι είχα ένα τόσο σοβαρό τραυματισμό. Επειδή ήμουν και δεμένη, δεν ήξερα ποιός ήταν ο λόγος που δεν μπορούσα να κινηθώ μέσα στο αυτοκίνητο. Όταν βρισκόμουν πλέον στην Αγγλία για περεταίρω θεραπεία και μου είχαν πει εκεί την αλήθεια, ήταν πάρα πολύ δύσκολο για μένα να το δεχτώ, γιατί ήμουν μια νέα κοπέλα. Έπρεπε όλα τα όνειρα μου να τα εγκαταλείψω..», είπε διστακτικά.

Ένα 20χρονο κορίτσι έπρεπε να αλλάξει εντελώς την καθημερινότητα του. Να αποφασίσει αν θα πολεμούσε με όποια εφόδια είχε ή αν θα  παραδιδόταν στο τροχαίο και να εγκατέλειπε την θέληση της για ζωή.

Την ίδια ώρα είπε χαρακτηρηστικά, «δεν μπορούσα να κάνω τίποτε. Ούτε καν να κουνήσω το σώμα μου, απλά ελάχιστες κινήσεις στα χέρια. Τίποτε άλλο. Άφησα πίσω τα πάντα. Πριν 30 χρόνια δεν ήταν εύκολο, να εγκαταλείπεις όλα σου τα όνειρα. Νομίζω για κανένα νεαρό δεν είναι εύκολο να το δεχτεί».

Επέλεξε, όμως να συνεχίσει τη ζωή της με ότι και αν αυτό συνεπαγόταν, είτε με τετραπληγία είτε όχι. Το δύσκολο κομμάτι όμως,  ήταν να πείσει τους γονείς της ότι η τετραπληγία θα ήταν πια κομμάτι της ζωής της.

Μετά από 30 χρόνια…

Σήμερα η κ. Τούλα αφιέρωσε σχεδόν ολόκληρη την ζωή της  στην πρόληψη και ενημέρωση.  Δεν θέλει να δει άλλους ανθρώπους να περνούν ότι βίωσε και η ίδια.

Ξέρει από πρώτο χέρι τι μπορεί να επιφέρει για στιγμιαία απερισκεψία. Ξέρει από πρώτο χέρι τι σημαίνει να στριμώχνεις τα όνειρα των 20 χρόνων σε ένα τροχοκάθισμα.

«Βέβαια, είμαστε αρκετά καλά από τότε. Δυστυχώς, όμως θέλουμε πολλή δουλειά στο θέμα οδικής συνείδησης. Εδώ είναι που θα έρθω και θα πω ότι αφού θορυβηθούμε μετά από πολλά τροχαία ατυχήματα, αρχίζουμε πάλι την ενημέρωση», ανέφερε.

Ωστόσο, η ευθύνη για την κ. Τούλλα βρίσκεται στο χέρι του καθενός, στον ανθρώπινο παράγοντα.

«Τι να πω; Τι θα πω στον 20χρονο; Μην οδηγάς μοτόρα ; Αφού έπιαν την. Αφού βλέπει το φίλο του ότι τον έθαψε πριν μια εβδομάδα και συνεχίζει. Εγώ τι να του πω; Τι μπορώ να του πω; Θέλεις να τρέξεις; Εν δικαίωμα σου να το κάμεις. Πήγαινε κάπου που δεν θα φέρεις σε κίνδυνο ούτε κάποιο συνάνθρωπο σου και αν σκοτωθείς εσύ ο ίδιος η ζωή εν δική σου εν στα δικά σου χέρια. Πάντα νομίζουμε ότι θα συμβούν σε όλους του άλλους εκτός από εμάς , ενώ δεν είναι έτσι», τόνισε η κ. Τούλλα.

«Σίγουρα μια μάμα ή οι γονείς δεν είναι εύκολο να το ξεπεράσουν καθόλου. Μα έκλεε και πείσμωνε να του αγοράσω μοτοσικλετά. Ε τώρα κλαίει η μάμα όμως ένεν; Και θα είναι για πάντα που θα κλέει, γιατί ένας θάνατος εν και αναπληρώνεται με κάτι άλλο», πρόσθεσε.

Για την Τούλα και την κάθε Τούλα. Τον Χριστο, τον  Αντρέα την Μαρία, τον γέιτονα, τον φίλο, τον συνάδελφο, την μάνα, το παιδί.  Τα όνειρα είναι για να τα ζούμε και όχι να τα σκορπούμε στην άσφαλτο…

«Είχα επιλέξει να ζήσω. Δεν ήθελα να μείνω πίσω. Η ζωή είναι όμορφη αν της χαμογελάσεις θα σου χαμογελάσει. Είναι ωραία είτε κάθεσαι σε τροχοκάθισμα είτε όχι….».

Πηγή: omeganews.com.cy