Η Ελένη είναι το πρώτο παιδί με Σύνδρομο Down στην Κύπρο που σπουδάζει

Ένα κορίτσι που παρέλαβε φέτος το βραβείο «Εις μνήμην Άντη Χατζηκωστή»!

Πριν από 25 χρόνια γεννήθηκε ένα κοριτσάκι… ένα κορίτσι όπως όλα τα αλλά,αλλά με κάποια ιδιαιτερότητα..γεννήθηκε με «Σύνδρομο Down». Το όνομά της είναι Ελένη. Πρόκειται για ένα πλάσμα που με την πρώτη ματιά σε κερδίζει.

Ένα κορίτσι που έμελλε χρόνια μετά να παρουσιαστεί μέσα από τη μικρή οθόνη, παραλαμβάνοντας το βραβείο «Εις μνήμην Άντη Χατζηκωστή», ως το πρώτο άτομο με Σύνδρομο Down στην Κύπρο που φοιτά σε πανεπιστήμιο.

Από παιδί η Ελένη έμαθε πολλά. Έμαθε να παίζει πιάνο, να τραγουδά, έκανε και μαθήματα χορού (αδυναμία της είναι το ζεϊμπέκικο), έμαθε να αγαπά τη ζωή, μα πάνω απ’ όλα να αγαπά τα πάντα γύρω της και πιο πολύ τους ανθρώπους. Η μητέρα της Ξένιας μία σύγχρονη ηρωίδα, μια ευγενική και όμορφη ψυχή.

Σε μία εκ βαθέων συνέντευξη στην εφημερίδα Πολίτης η κ.Ξένια μίλησε για το πώς ένιωσε όταν έμαθε ότι το παιδί τους είχε Σύνδρομο Down; Ποιες οι πρώτες σκέψεις; Ποια τα συναισθήματά τους όταν αντίκρισαν για πρώτη φορά τα μάτια του παιδιού τους;

Η Ελένη μεγάλωσε με αγάπη, πολλή αγάπη, και αυτό φαίνεται από το πώς την κοιτάζουν οι γονείς της, από το πόσο τη φροντίζουν, από το βλέμμα τους όταν την κοιτάζουν!

Από την πρώτη στιγμή ήταν αποφασισμένοι και τίποτα «Δεν μας ένοιαξε»

«Όταν πήγα πρώτη φορά νηπιαγωγείο υπήρχε ένα παιδάκι που έκλαιγε εκεί στην πόρτα. Τότε πήγα και του είπα, «Παιδάκι, μην κλαις. Και το παιδάκι σταμάτησε να κλαίει» όπως είπε η Ελένη.

Η απόφαση της να σπουδάσει νηπιαγωγός οφείλεται στη μεγάλη αγάπη της για τα παιδιά όπως δήλωσε η ίδια η Ελένη: «Πάντα αγαπούσα τα παιδιά»..«Είναι αλήθεια αυτό. Η Ελένη  αγαπά πολύ τα μωρά και πάντα προσπαθούσε να είναι κοντά τους και πάντα είχε μια ιδιαίτερη σχέση μαζί τους»,όπως εξηγεί η μητέρα της.

Πώς είναι να μαθαίνεις ότι το παιδί σου γεννιέται με Σύνδρομο
Down;» Λέγοντας η κ. Ξένια «Εγώ επίτηδες δεν έκανα την προγεννητική εξέταση. Θεώρησα ότι το σημαντικό είναι να δώσουμε αγάπη στο παιδί μας. Έτυχε να γεννηθεί με ένα έξτρα χρωμόσωμα, όμως αυτό δεν μέτρησε στο αν θα αγαπάμε ή όχι το παιδί μας».
Στην Αρχή το σοκ σαφώς και ήταν μεγάλο, ωστόσο οι γονείς ξεκίνησαν από νωρίς να δίνουν στην Ελένη όλα τα εφόδια. Ξεκίνησε αμέσως λογοθεραπεία, εργοθεραπεία και φυσιοθεραπεία». «Φυσιοθεραπεία ξεκίνησε διότι είχε ένα πρόβλημα με τα πόδια της», αναφέρει ο πατέρας της. Τη φυλάνε και οι δύο τους σαν κόρη οφθαλμού. Μοναχοπαίδι, μα η φωνή και το γέλιο της γεμίζουν το σπίτι.

Όταν αντιλήφθηκαν οι γονείς της πως είχε την ικανότητα να διαβάζει και να εξελίσσεται, αποφάσισαν πως έπρεπε να της δώσουν όλα τα εφόδια για να έχει μια κανονική ζωή. Ξεκίνησε πιάνο και λίγα χρόνια μετά χορό», όπως διηγήθηκε ο πατέρας της, ο κ. Μιχάλης. «Ήταν καλή μαθήτρια, γι’ αυτό και έμενε στην τάξη πολλές φορές και παρακολουθούσε κανονικά τα μαθήματά της, παρόλο που είχε συνοδό που την έπαιρνε από την τάξη για να της καλύψει τυχόν κενά. Υπήρχε ανασφάλεια όταν έμενε στην τάξη, αλλά το ήθελε πολύ, περισσότερο για να μην νιώθει διαφορετική ανάμεσα στους συμμαθητές της», συνεχίζει. Ο κ. Μιχάλης εξηγεί πως η Ελένη είναι η αιτία που αποφάσισε μέχρι τέλους να πολεμήσει με τη γυναίκα του για τα δικαιώματα των ατόμων με Σύνδρομο Down. «Έχει κάνει βήματα η κοινωνία, αλλά χρειάζονται πολλά ακόμη για να αντιληφθούμε ότι τα άτομα με σύνδρομο δεν διαφέρουν από όλους τους υπόλοιπους. Και εμείς ως γονείς είχαμε την ευλογία να το καταλάβουμε λόγω της Ελένης που μας δίνει καθημερινά μαθήματα ζωής».

«Ήθελα να γίνω η φωνή όσων δεν έχουν»

Η Ελένη είναι μοναχοπαίδι, οπότε από μικρή ρωτούσε αν θα την αγαπούν για πάντα, αν θα είναι δίπλα της, αντιλαμβάνεσαι τις ανασφάλειες», εξηγεί η μητέρα της.

Το θετικό είναι πως η κόρη τους δεν βίωσε τον ρατσισμό από άλλα παιδιά και αυτό επέδρασε θετικά στην ανάπτυξή της, προσθέτει η κ.Ξένια.

Από μικρή η Ελένη καθόταν μαζί με τους γονείς της  και διάβαζε.. Ακόμη και το πτυχίο που θα πάρει είναι λες και το παίρνουμε και εμείς, λέει χαμογελώντας ο πατέρας της.

«Επίσης η Ελένη μας επέτρεψε να κάνουμε όνειρα. Όταν βλέπεις το παιδί σου να έχει θέληση για ζωή, προσπαθείς να μάθεις από εκείνο. Μας δίνει καθημερινά μαθήματα ζωής», αναφέρει η κ. Ξένια.

Κλείνοντας τη συνέντευξη η Ελένη πρόσθεσε ότι το σημαντικό για κείνη και για το οποίο θα επαναλαμβάνει συνεχώς είναι ότι τα άτομα που έχουν κάποια ιδιαιτερότητα όπως εκείνη, δεν θέλουν τη λύπηση κανενός. Θέλουν απλά να τους σέβονται και να έχουν τις ίδιες ευκαιρίες με όλους τους συνανθρώπους μας…

“Η πραγματικότητα για πολλούς από τους ανθρώπους με σύνδρομο Down είναι ότι η επικρατούσα αρνητική στάση των υπολοίπων απέναντί τους έχει ως αποτέλεσμα να έχουν οι ίδιοι χαμηλές προσδοκίες για τον εαυτό τους και να βιώνουν καθημερινά την διάκριση και τον κοινωνικό αποκλεισμό…Αλλά, έχει αποδειχτεί, ότι, όπου τα παιδιά με σύνδρομο Down και άλλες αναπηρίες έχουν ευκαιρίες συμμετοχής σε κοινές δράσεις με τους συνομήλικούς τους, τότε επωφελούνται από αυτό και μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον φιλίας, αποδοχής και σεβασμού από όλους, ενώ και τα ίδια τα παιδιά αυτά έχουν πιο υψηλές προσδοκίες για το μέλλον τους”

Γιατί δυστυχώς το κοινωνικό στίγμα είναι πιο σοβαρό από την καθεαυτή ασθένεια…

Πηγή:  www.politis.com.cy