Η Mάνα που δεν τα βάζει ποτέ κάτω.

Αναμφίβολα όλοι μας θαυμάζουμε τις μητέρες μας γιατί κάνουν τα πάντα για να είμαστε εμείς χαρούμενοι. Αυτή η μάνα όμως δεν είναι σαν τις άλλες, είναι μια αγωνίστρια που ξέρει πολύ καλά τι θα πει να παλεύεις κάθε μέρα με ένα αόρατο εχθρό. Όπλα της, το χαμόγελο που δεν σβήνει ποτέ από τα χείλη της και τα παιδιά της.

Η Χριστίνα Κίτση Ττινιόζου μας αναφέρει:

«Γεννήθηκα στην Λάρνακα και κατάγομαι από την Αραδίπππου, είμαι παντρεμένη και απέκτησα τρία αγγελούδια, δύο αγόρια και ένα κορίτσι. Δούλευα ως αισθητικός και ακολούθως ένα κατάστημα με αθλητικά είδη. Ασχολούμαι με τον χορό, αθλητισμός και ποδηλασία, όπου περνάω αρκετό χρόνο με τε παιδιά για να μην τους λείψει τίποτα μέχρι και στην δουλειά τους έχω μαζί μου.

Μέχρι που μια μέρα άρχισε ο δικός μου Γολγοθάς, ξεκίνησα με έντονους πονοκέφαλους. Για δύο μήνες μου έδιναν να παίρνω διάφορα φάρμακα, μα όμως η κατάσταση μου δεν άλλαζε, αντιθέτως χειροτέρευε. Ένα πρωινό ξύπνησα με πάρεση προσώπου και μετά είχα αλλά θέματα. Όπως χάνοντας δόντια, παράλυση του χεριού μου, θέματα με την καρδιά, με το πνεύμονα και γενικά όλο μου το σώμα. Για 33 μέρες δεν μπορούσα να μιλήσω, όσα και τα χρόνια του Χρηστού.

Η πρώτη διάγνωση έγινε στην Κύπρο, μου έλεγαν πως δεν είχα τίποτα. Μέχρι που αναγκάστηκα να πάω στο Ισραήλ έτσι ώστε να μάθω τι είχα. Δυστυχώς στην Κύπρο έχασα πολύτιμο χρόνο εφόσον πήγα σε όλους τους γιατρούς εδώ, ο καθένας με υπόβαλε να κάνω διάφορες εξετάσεις με κανένα αποτέλεσμα και ομολογώ πως υπήρξαν λάθη που μου στοίχισαν. Στην κυριολεξία είχα γίνει σαν μια μπάλα ποδοσφαίρου που την πετούσαν ο ένας τον άλλον.

Ήμουνα σε μια απελπιστική κατάσταση και μια απορία ταλάνιζε το μυαλό μου «Γιατί η γιατροί μας να μην με παραπέμψουν απευθείας στο εξωτερικό αφού δεν μπορούσα να με βοηθήσουν;». Ορισμένοι γιατροί με έβλεπαν απλά για τα λεφτά, δεν έδειχνα κανένα ενδιαφέρον απολύτως και είχα φτάσει σε σημείο να τους παρακαλώ να μου πουν τι έχω γιατί δεν άντεχα άλλο.

Ευτυχώς υπάρχουν και γιατροί που είναι άνθρωποι και όχι «Φαρισαίοι»
που μου έδωσαν την απαιτούμενη προσοχή και ενδιαφέρον, μέχρι τώρα έχω επαφή μαζί τους. Συγκεκριμένα μια γιατρός με βοήθησε πάρα πολύ, ήταν πάντα εκεί για μένα. Ακόμη και όταν την πήρα τηλέφωνο τα μεσάνυχτα επειδή δεν αισθανόμουν καλά, δεν μου αρνήθηκε.

Μα όμως η κατάσταση μου ολοένα και χειροτέρευε με φυσικό επακόλουθο να πέφτω ψυχολογικά, αλλά όταν έβλεπα τα τρία αγγελούδια μου ανέβαινα, γιατί εξαρτώνται από εμένα και η μάνα είναι μόνο μια, δεν μπορεί κάνεις να την αντικαταστήσει.

Γύρω μου είναι άνθρωποι που δεν το περίμενα να είναι κοντά μου. Την σήμερον ημέρα έχει άλλαξε πολύ ο κόσμος δυστυχώς και η ζωή όλον μας δυσκόλεψαν όλα στην καθημερινότητα μας. Υπάρχουν άνθρωποι που δίνουν και την ψυχή τους για να σε κάνουν να νιώσεις ότι αξίζεις και συνεχίσεις τον αγώνα σου, να μην σταματάς. Επίσης είχα και άτομα που αν και τους γνώριζα πολύ λίγο, μου εκφράζανε πως αντλούσαν μια ψυχική δύναμη από εμένα, με αποτέλεσμα να αλλάξαν τον τρόπο ζωής τους, γιατί η ζωή είναι τόσο σύντομη και γρήγορη που δεν το κατανοούμε. Άραγε πρέπει να βιώσουμε τον πόνο για να μάθουμε να ζούμε; Να χαιρόμαστε την κάθε μέρα όσο πιο ήρεμα γίνεται, με ανθρώπους που πραγματικά αγαπούμε, η ζωή θέλει χαμόγελο και τρελά. Πάνω από όλα όμως υγειά όλα τα υπόλοιπα δεν αξίζουν

Δεν τα έβαλα κάτω. Είπα στον εαυτό μου ότι δεν πρόκειται να παραδοθώ ποτέ στη φωτιά αυτής της ασθένειας. Ποτέ δεν θα αφήσω να με δουν τα παιδιά μου με δακρυσμένα μάτια. Παλεύω, προσπαθώ να κάνω ότι σχεδόν και πριν, σαν να μην υπάρχει. Μπορεί να μην μπορώ να κάνω χορό και ποδηλασία, έκλεισα το Ινστιτούτο αισθητικής αλλά έχω το κατάστημα και προσπαθώ να εργάζομαι κανονικά.

Δεν χάνω ποτέ τις γιορτές στο σχολείο των παιδιών μου και μαζί κάνουμε απίστευτα πράγματα, παίζουμε, διασκεδάζουμε, τους διαβάζω και τους πηγαίνω στα φροντιστήρια. Προσπαθώ να ζω μια φυσιολογική ζωή για χάρη των παιδιών μου και κάνω τα πάντα για να με βλέπουν χαρούμενη! Δεν θέλω ποτέ να νιώσουν ότι η μαμά τους σταμάτησε, εγκατέλειψε, δεν προσπαθεί πια. Θα παλεύω μέχρι να έρθει η λύτρωση και η χαρά ξανά πίσω στη ζωή μου.

Συνεχίζω να οργανώνω φιλανθρωπικές εκδηλώσεις και όταν με κοιτούν περίεργα στον δρόμο δεν θυμώνω πια, αυτή έχουν πρόβλημα όχι εγώ. Από το καιρό που έχασα τον πατερά μου κάνω διάφορες φιλανθρωπικές εκδηλώσεις και αιμοδοσία κάθε χρόνο εις μνήμην του πατερά μου.

Τέλος το μήνυμα που θέλω να δώσω όταν υπάρχει η υγειά ότι άλλο θέλουμε μπορούμε να το αποκτήσουμε γιατί θα είμαστε καλά στην υγειά μας. Δεν θα πονάς, θα έχεις την όρεξη για τα πάντα, με ενέργεια, όταν τα έχεις όλα αυτά είσαι ένας τέλειος άνθρωπος που ζεις την ζωή σου με όμορφες λαμπερές στιγμές. Οι στιγμές μένουν μαζί με το χαμόγελο στα χείλη μας που είναι η χαρά του ανθρώπου…»